co jest zabronione w Arabii

W Arabii prawo lokalne w większości opiera się o prawo islamskie, szariat. Nie oznacza to jednak, iż prawo w Arabii Saudyjskiej jest szariatem, bądź szariat jest prawem obowiązującym w Arabii Saudyjskiej. W Arabii zabronionych jest wiele rzeczy uznawanych za przestępstwa, wykroczenia w innych krajach. Skupię się na tym, co jest inne i odrębne od prawodawstwa w krajach np. europejskich, charakterystyczne, wyjatkowe dla Arabii. Zabronione są (kolejność przypadkowa) min.:

• 
  
  pornografia pod każdą formą, prostytucja czytaj: PROSTYTUCJA W ARABII
• 
  
  cudzołóstwo (stosunki płciowe osób w stanie wolnym oraz regularna zdrada małżeńska) stosunki płciowe homoseksualne, sodomia, pedofilia itp.
• 
  
  przebywanie w tzw. stanie khulwa czytaj: KHULWA - STAN ODOSOBNIENIA
• 
  
  spożywanie alkoholu, jak i sam alkohol i produkty go zawierające: ALKOHOL W ARABII ZABRONIONY, ALE...
• 
  
  praktykowanie publiczne obrzędów i religii i innych niż islam i obrzędy islamskie
• 
  
  pojawianie się w miejscach publicznych nieodpowiednio ubranym (kobiety bez abaji, panowie np. w krótkich portkach).
• 
  
  wieprzowina i produkty ją zawierające
• 
  
  odtwarzanie publiczne muzyki, czytaj: ARABIA SAUDYJSKA A MUZYKA
• 
  
  wynajmowanie mieszkania w budynku przeznaczonym tylko dla rodzin, przez kawalerów (w Arabii budynki z mieszkaniami na wynajem przeznaczone są albo tylko dla rodzin, tylko dla samotnych mężczyzn lub kobiet)
• 
  
  sprowadzanie i posiadanie narkotyków: KARY ZA PRZEMYT I HANDEL NARKOTYKAMI
• 
  
  krytykowanie, ośmieszanie islamu, rodziny Królewskiej, urzędników państwowych, przywódców religijnych
• 
  
  magia, przepowiadanie przyszłości, wróżenie
• terroryzm
  

Arabia Saudyjskia na tle innych krajów arabskich

Ogromnym błędem jaki popełniają ludzie, którzy nie podróżują wiele po świecie, jest wrzucanie wszystkich krajów arabskich, czy umownie nazywanych "muzułmańskimi" do jednego worka, i zakładanie, że Arabia jest taka sama jak Egipt, Egipt jak Maroko, Maroko jak Syria, Syria jak Jemen. Kraje Bliskiego Wschodu i kraje afrykańskie (głównie: Egipt, Maroko, Libia, Tunezja) (wrzucane do "arabskiego worka") różnią się między sobą tak samo (jeśli nie bardziej!) - jak różnią się między sobą kraje europejskie.

Łączy je wspólny mianownik - religii, islamu; aczkolwiek tradycje, zwyczaje, obyczaje panujące w każdym z krajów są charakterystyczne dla każdego, odrębne tak, jak odrębne są systemy polityczne, warunki ekonomiczne w nich panujące, kultura, ba - klimat, fauna i flora!

Ludzie zamieszkujący kraje arabskie - czy "muzułmańskie" - różnią się - mentalnością, wyglądem (sic!), mówią odrębnymi dialektami np. arabski w Egipcie inny jest od arabskiego, jakiego używają Jordańczycy. Baa, w samej Arabii Saudyjskiej, mieszkańcy prowincji centralnej mogą mieć problem ze zrozumieniem mieszkańców prowincji północnej...

Na margiesie, chciałabym zaznaczyć, iż określenie kraj "muzułmański" ma sens tylko wtedy, jeśli rozumiemy przez nie, iż większość mieszkańców w danym kraju wyznaje islam. Nie ma dziś na świecie, tak naprawdę, państwa, którego konstytucja opierałaby się dokładnie na szariacie - prawie islamu bazującym na Koranie i sunnie - tradycji Proroka Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim).

Arabia Saudyjska jest krajem, który według mnie, jest najbliższy temu terminowi, aczkolwiek jak pisałam wcześniej, nie jest krajem idealnie islamskim. Należy również pamiętać, że Arabowie nie są jedym "narodem", tak jak jednym narodem (choć jedną grupą etniczną) nie są Słowianie (Saudyjczyk nie równa się Syryjczyk); jak również nie można stawiać znaku równości między Arabem a muzułmaninem. Muzułmanin jest wyznawcą islamu, a islam nie jest religią zarezerwowaną tylko Arabów. Islam wyznają ludzie każdej rasy - jest bardzo wiele Polaków i Polek, którzy przyjmują się na islam, a Polak to nie Arab ;-).

Muzułmanin zatem nie równa się Arab, a Arab nie równa się muzułmanin.

Wśród Arabów są i chrześcijanie, katolicy, koptowie, prawosławni, inni.

Apeluję również, aby nie przyjmować za pewnik, iż określone zachowania muzułmanów są odzwierciedleniem zasad islamu. Fakt, iż ktoś określa się mianem muzułmanina, nie oznacza, że postępuje zgodnie z Koranem i sunną, zgodnie z zasadami swojej religii. Tak samo, jak chrześcijanin - nie zawsze przestrzega zasad religii chrześcijańskiej, nie zawsze zgodnie z nią postępuje, ba - nie zawsze zasady swej religii zna... Tak samo jest z muzułmanami...

Chciałabym również podkreślić - jeśli chodzi o islam, iż w wielu krajach zwyczaje, tradycje lokalne, jak i wpływy innych religii (w tym chrześciańskiej) spowodowały, że do islamu wprowadzone zostały innowacje, przejawiające się w praktykach religijnych jakich nie zalecił ani Koran, ani Prorok Muhammad (np. w Turcji widziałam ludzi modlących się przed grobami zmarłych, pochowanych obok meczetów - jest to innowacja, albowiem Bóg nakazał muzułmanom modlić się tylko do Niego, On jest wszechmocny i nie potrzebuje pomocników; w Tunezji - widziałam ludzi wieszających biżuterię z "okiem Proroka czy ręką Fatimy (jego córki)" dla ochrony - znów taka praktyka nie ma podstaw w islamie) - a zatem bez poznania czystego islamu, nie należy myśleć, iż wszystko co obserwuje się w krajach "muzułmańskich" równa się islam.

Z kolei, aby móc dokonać rozróżnienia między innowacją a czystym islamem - należy uczyć się islamu - zaczynając od lektury Koranu i jego tafsiru (wyjaśnienia znaczeń i okoliczności objawień), hadisów (zbiorów wypowiedzi, czynów Proroka, jego Towarzyszy), opracowań wiarygodnych uczonych muzułmańskich.

I polecam nie ograniczać się do kwestii wielożeństwa, tylko skoncentrować się na biografii Proroka Muhammada, istocie, atrybutach i cechach Boga, kwestii monoteizmu i politeizmu, historiach proroków (od Adama poprzez Abrahama, Mojżesza, Jezusa). Dużo informacji na stronie o islamie; www.planetaislam.com

ps. I nie taki Arab czy muzułmanin straszny jak go malują...

historia Arabii Saudyjskiej w skrócie

Arabia Saudyjska sięga korzeniami do najwcześniejszych cywilizacji Półwyspu Arabskiego. Poprzez stulecia, półwysep odgrywał ważną rolę w historii, jako centrum handlu i miejsce narodzin islamu, jednej z głównych monoteistycznych religii świata. Od chwili ustanowienia w 1932 r. Królestwa Arabii Saudyjskiej przez króla Abdulaziza Al-Sauda, zmiany które miały miejsce na przestrzeni kilku dziesięcioleci są oszołamiające.

Wczesna historia Pierwsze ślady obecności człowieka na Półwyspie Arabskim datuje się na 15,000 do 20,000 lat temu. Ludność przemierzająca tamtejsze ziemi zajmowała się głównie łowiectwem i zbieractwem, odżywiając mięsem dzikich zwierząt i roślinami. Kiedy czapa lodowa nad Europą rozpuszczała się podczas ostatniej ery lodowcowej, około 15,000 lat temu, klimat na półwyspie przekształcił się w suchy. Rozległe równiny (przestrzenie) pokryte bujną roślinnością przekształciły się w tereny porośniętym niskimi krzewami oraz pustynie. Rzeki wyschły, pozostawiając po sobie koryta (wadi), które podziwiać można do dziś w Arabii. Od czasu do czasu zbierają się w nich wody podeszczowe. Zmiana klimatu zmusiła ludzi do przeniesienia się do górskich dolin i oaz. Nie będąc w stanie utrzymać się z łowiectwa, ludzie zostali zmuszeni do wynalezienia innych sposobów przetrwania. Rozwijać zaczęło się rolnictwo - najpierw w Mezopotamii, potem Dolinie Nilu, i wreszcie - na Bliskim Wschodzie. Rozwój rolnictwa umożliwił dalszy postęp. Dzięki garncarstwu rolnicy zaczęli składować i przechowywać żywność, udomowiono kozy, owce, konie i wielbłądy, i ludzie stopniowo porzucali łowiectwo. Rozpoczął się proces osiedlania ustanawiający podstawy tego, co nazywamy dzisiaj cywilizacją: języka, piśmiennictwa, systemów politycznych, sztuki i architektury. Starożytne centrum handlu Półwysep Arabski, leżący między dwoma centrami cywilizacyjnymi, przecinał szlak handlowy starożytnego świata. Handel odegrał ogromną rolę w rozwoju Arabii; szlaki karawan stały się żyłami handlu, gwarantującymi utrzymanie dla ludności. Mieszkańcy półwyspu rozwinęli złożoną sieć szlaków handlowych, którymi transportowano towary rolnicze, między innymi: migdały z Taif, daktyle z licznych oaz, wonne olejki - np. kadzidła i mirrę z równiny Tihama, wielce pożądane w Mezopotamii, Dolinie Nilu oraz basenie Morza Śródziemnego. Przyprawy przewożono statkami z Indii przez Morze Arabskie, a następnie - karawanami. Te podróżowały z terenów znanych dzisiaj jako Oman i Jemen, wzdłuż szlaków handlowych przecinających Asir - prowincję Arabii Saudyjskiej, a następnie przez Mekkę i Medynę, docierając do osad na północy i zachodzie. Zamęt polityczny w Mezopotamii, Dolinie Nilu oraz wschodnich wybrzeży basenu Morza Śródziemnego nie zakłócił spokoju mieszkańców Półwyspu Arabskiego. Zapotrzebowanie na ich towary i usługi nie malało i nie było uzależnione od siły dominującej w danym czasie - Babilonu, Egiptu, Persji, Grecji czy Rzymu. Dodatkowo, rozległe pustynie pokrywające półwysep stanowiły naturalną barierę ochronną przed inwazją potężnych sąsiadów. Narodziny islamu Około roku 610 r. Muhammad wywodzący się z mekkańskiego plemienia Kurajszytów, otrzymał objawienie od Boga (arab. Allah) za pośrednictwem anioła Gabriela. W miarę jak nasilały się objawienia nakazujące Muhammadowi nawoływanie ludzi do oddawania czci Jedynemu Bogu, liczba wyznawców islamu, podążających za naukami Proroka, rosła. Dowiadując się o spisku na życie, Prorok Muhammad w 622 r. poprowadził współwyznawców do Jatribu, miasta które późnej nazwano Madinat Al-Nabi (Miasto Proroka), dzisiaj znanego jako Medyna. To była tzw. hidżrah - imigracja, od której bierze początek kalendarz islamski. Na przestrzeni kilkunastu lat, muzułmanie i poganie z Mekki stoczyli kilka bitw. Do 628 r., Prorokowi udało się zjednoczyć podzielone plemiona Arabii do tego stopnia, że zajęcie Mekki odbyło się bez przelewu krwi. Imperium islamskie Nie minęło sto lat od narodzin islamu, a imperium islamskie rozpościerało się od Hiszpanii po Indie i Chiny. Chociaż centrum władzy politycznej zostało przeniesione z Półwyspu Arabskiego, handel kwitnął nadal. Półwysep zaczęła również regularnie odwiedzać duża liczba pielgrzymów; niektórzy osiedlali się w pobliżu dwóch świętych miast, Mekki i Medyny, ułatwiając wymianę idei i kultur między mieszkańcami Półwyspu a innymi cywilizacjami świata arabskiego i muzułmańskiego. Pojawienie się języka arabskiego jako języka niędzynarodowych studiów było ważnym czynnikiem w rozwoju kulturalnym Półwyspu Arabskiego. Świat muzułmański stał się centrum nauki i rozwoju w okresie znanym jako Złoty Wiek. Uczeni muzułmańscy przyczynili się znacznie do rozwoju wielu dziedzin, min. medycyny, biologii, filozofii, astronomii, sztuki i literatury. Wiele idei oraz metod zapoczątkowanych przez uczonych muzułmańskich ustanowiło podwaliny wielu nauk współczesnych. Imperium islamskie przetrwało do 17 wieku, a następnie rozdzieliło na mniejsze państwa muzułmańskie. Półwysep Arabski stopniowo wkraczał w okres względnej izolacji, aczkolwiek Mekka i Medyna pozostały nadal duchowymi sercami świata islamskiego i przyciągały pielgrzymów z wielu krajów. Pierwsze państwo saudyjskie Na początku XVII wieku, muzułmański uczony i reformator, szeich Muhammad bin Abdul-Wahhab rozpoczął nawoływać ludność Arabii do powrotu do czystego, wolnego od naleciałości i innowacji islamu. Z początku uczeni w religii oraz przywódcy obawiający się o utratę siły, poddali Abdul-Wahhaba prześladowaniom. Schronienia udzielił mu Muhammad bin Saud, zarządca miasta Diraijah. Muhammad bin Abdul-Wahhab i Muhammad bin Saud postanowili zjednoczyć siły w celu odrestaurowania oryginalnych, czystych od innowacji, nauk islamu wśród społeczności muzułmańskiej. W tym duchu, bin Saud ustanowił pierwsze państwo saudyjskie, które rozwijało się pod duchowym przewodnictwem bin Abdul-Wahhaba, zwanego po prostu szeichem. Do roku 1788, państwo Saudów objęło centrum Arabii, prowincję zwaną Nadżd. Na początku XIX wieku, panowaniem ogarnęło prawie że cały Półwysep Arabski, łącznie z Mekką i Medyną. Popularność i sukces władców z rodu al-Saud wzbudziła podejrzenia Imperium Ottomańskiego, wówczas dominującej siły na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej. W 1818, Ottomanie wysłali znaczne siły wojskowe wyposażone w nowoczesną artylerię do zachodnich terenów Arabii. Ottomańska armia oblegała Diraiję, która w owym czasie była jednym z największych miast na Półwyspie. Ottomanie zrównali miasto z ziemią, zrujnowali mury oraz wyrwali z korzeniami palmy daktylowe. Drugie państwo saudyjskie W 1824, ród al-Saudów odzyskał kontrolę polityczną nad centralną Arabią. Władca saudyjski, Turki bin Abdullah Al-Saud przeniósł stolicę do Rijadu, około 20 mil na południe od Diraiji, i założył drugie państwo saudyjskie. Podczas 11-lat panowania, Turkiemu udało się odzyskać większość ziem utraconych na rzecz Ottomanów. Pod panowaniem Turkiego i jego syna, Faisala, drugie Państwo Saudyjskie doświadczyło okresu pokoju i dobrobytu, kwitnął handel i rolnictwo. W 1865 r. spokój zakłóciła nowa kampania Ottomanów, mająca na celu przejęcie przez Imperium kontroli nad Półwyspem Arabskim. Wojska ottomańskie zajęły część państwa Saudów, którym zarządzał wówczas syn Faisala, Abdulrahman. Z pomocą Ottomanów, ród Al-Raszidów z Hail przejął kontrolę nad Arabią. W 1891 r. Abdulrahman bin Faisal Al-Saud w obliczu przeważających sił wroga, zaniechał dalszych walk i schronił u plemion beduińskich zamieszkujących rozległe tereny pustynne wschodniej Arabii, zwane Rub’ Al-Khali (Pusty Kwartał). Stamtąd ze swoją rodziną (min. z synem, Abdullazizem, przyszłym królem Arabii) wyruszył do Kuwejtu, gdzie przebywali na emigracji do 1902 r. Współczesne Królestwo Arabii Saudyjskiej Młody Abdulaziz, pragnąc odzyskać władzę nad Arabią oraz zdetronizować ród al-Raszidów, który zawładnął Rijadem, w 1902 r., nocą, wyruszył na Rijad z 40 towarzyszami, odzyskując Fort Masmak. Od tego historycznego wydarzenia bierze początek współczesne państwo Saudów. Po obraniu Rijadu za kwaterę główną, w latach 1924-1925 Abdulaziz podporządkował sobie cały Hidżaz, łącznie z Mekką i Medyną, i zjednoczył plemiona Arabii. 23 września 1932 r., kraj otrzymał nazwę: Królestwo Arabii Saudyjskiej, państwo islamskie, z arabskim jako językiem urzędowym oraz Koranem - jako konstytucją.

* * * Na zdjęciu: król Abdul-Azziz ibn Saud, 1934-1944, źródło: Royal Geographical Society źródło: info na stronie Ambasady Saudyjskiej

dzieje Arabów

ARABOWIE, współcześnie ludność uznająca język arab. za ojczysty, nie stanowiąca jednak jednorodnej grupy etnicznej; historycznie ukształtowana na skutek zmieszania się koczowniczych plemion arab. z Płw. Arabskiego z ludnością podbitych przez nie w VII w. terytoriów i zarabizowaną w wyniku wielowiekowego oddziaływania religii najeźdźców — islamu i ich języka; większość Arabów muzułmanów to sunnici, Arabowie szyici skupiają się w Jemenie, Iraku, Syrii i Libanie; Arabowie chrześcijanie (gł. obrządku wsch.) mieszkają w Libanie, Syrii, Jordanii i Egipcie. Za kraje arab. uznaje się następujące państwa (utworzyły one Ligę Państw Arabskich): leżące na Płw. Arabskim (Arabia Saudyjska, Kuwejt, Bahrajn, Katar, Zjedn. Emiraty Arab., Oman, Jemen), następnie Irak, Syrię, Liban, Jordanię, Egipt i Sudan oraz państwa Maghrebu (Libia, Tunezja, Algieria, Maroko, Mauretania); do Ligi Państw Arab. należą również Somalia i Dżibuti, za kraj arab. jest uważana Sahara Zach.; większe skupiska ludności arab. znajdują się w Izraelu, w wielu krajach Afryki, a w XX w. emigranci arab. osiedlają się w Ameryce Pn. i Pd. oraz krajach Europy Zachodniej. Współcześnie liczbę Arabów na świecie szacuje się na ok. 140–200 mln. Arabowie z pustynnych obszarów Płw. Arabskiego, Bliskiego Wschodu i Afryki Pn. przez setki lat prowadzili gł. tradycyjny (oparty na ustroju plemiennym), koczowniczy lub półkoczowniczy tryb życia (arab. koczownicy są zw. beduinami); w oazach powstawały osiedla, których mieszkańcy zajmowali się rolnictwem, rzemiosłem i handlem; od VII w. rozwijały się miasta o specyficznym, bliskowsch. charakterze. W latach 80. XX w. koczownicy stanowili 1–2% ludności arab. Bliskiego Wschodu oraz Afryki Pn. i liczba ich stale maleje (sprzyja temu rozwój przemysłu naft., który zapewnia pracę, mieszkania i wodę). Gwałtowny wzrost zamożności arab. państw naft. w 2. poł. XX w. przyczynił się do wprowadzenia najnowszych zdobyczy cywilizacji, nowocz. technologii i wpłynął na podniesienie materialnego poziomu życia społeczeństw, które zachowały w znacznym stopniu tradycyjną strukturę i system wartości wyrosły z islamu. Historia. Arabowie, należący do grupy ludów semickich, pierwotnie zamieszkiwali Płw. Arabski; historycznie plemiona arab. przed islamem dzieliły się na pn. i pd. (podział ten jest znany tylko w wersji mitol.), różniące się między sobą językiem i kulturą materialną. Arabowie południowi zamieszkiwali pd.-zach. Arabię (zw. w starożytności Arabią Felix), gdzie stworzyli bogatą cywilizację (znaną tylko z wykopalisk archeol.), opartą na wysoko rozwiniętym rolnictwie (znakomity system nawadniający z tamą w Marib k. Sany); od ok. XV w. p.n.e. powstawały tam państwa (Main, Saba, Kataban, Himjar), które eksportowały nad M. Śródziemne pachnidła, korzenie i złoto oraz kontrolowały szlak handl. z Indii do Mezopotamii i Egiptu; cywilizacja Arabów południowych upadła w VI w. Od IX w. p.n.e. pojawiają się wzmianki asyr. i babil. o kraju Aribi w pn. Arabii; powstały tam państewka: Nabatejczyków (IV w. p.n.e.–II w. n.e., ze stol. Petra) i Palmyra (II w. p.n.e.–III w. n.e.) podbite przez Rzym; Bizancjum i pers. Sasanidzi kontrolowali państewka Lachmidów (III–pocz. VII w.) i Ghassanidów (V–poł. VII w.). W VI w. ważną rolę odgrywało miasto Mekka, leżące na skrzyżowaniu szlaków handl., także jako miejsce ogólnoarab. kultu Czarnego Kamienia; tutaj urodził się Muhammad (ok. 570–632), prorok islamu i twórca państwa muzułm. — kalifatu; nowa religia zjednoczyła Arabów, zastępując więzy krwi więzią religijną. Po umocnieniu się islamu na Płw. Arabskim, za panowania (632–661) tzw. kalifów prawowiernych (Abu Bakr, Umar, Usman, Ali), rozpoczął się okres wielkich podbojów arabskich. Kalifat Alego zakończył się podziałem wyznawców islamu na 2 odłamy: sunnitów i szyitów. Władzę przejęła dyn. Umajjadów (661– 750) ze stol. w Damaszku; rozszerzyła ona posiadłości kalifatu na wsch. do granic Chin, M. Aralskiego i Indii, na zach. podbiła Maghreb i Płw. Iberyjski. Reformy Umajjadów (monetarne, podatkowe, armii, systemu pocztowego oraz ustanowienie języka arab. urzędowym) usprawniły i umocniły imperium, w którym Arabowie odgrywali gł. rolę polit. i rel., i przyczyniły się do rozwoju gosp. i kult. kalifatu. W 750–1258 władzę sprawowała dyn. Abbasydów ze stol. w Bagdadzie; za jej panowania skończyła się polit. dominacja Arabów, ich miejsce zajęli gł. Persowie i Turcy. Abbasydzi nie odnieśli większych sukcesów polit., imperium zaczęło się rozpadać, jednak nastąpił wtedy wspaniały rozwój kultury islamu (rządy Haruna ar-Raszida, Al-Mamuna), która przejęła, zachowała i rozwinęła dziedzictwo cywilizacji podbitych narodów. Arabowie wnieśli swój oryginalny wkład w rozwój wszystkich nauk, a język arab. stał się elementem integrującym. Zarazem od X w. władza kalifów była tylko formalna. W poł. X w. faktycznie rządzili wezyrowie z pers. dyn. Bujjidów, a od poł. XI w. tur. rodu Seldżuków. Abbasydzi od IX w. tracili kontrolę nad całością państwa, którego kolejne prowincje usamodzielniały się pod rządami lokalnych dynastii; 1258 najazd mong. wojsk Hulagu położył kres państwu Abbasydów. Arabowie panowali jeszcze na Płw. Iberyjskim (do końca XV w.), gdzie kalifat Umajjadów rozpadł się na wiele skłóconych państewek, kolejno zdobywanych przez chrześc. rekonkwistę. W XVI w. tur. dyn. Osmanów opanowała ziemie dawnego imperium Arabów (z wyjątkiem Maroka). W XIX i XX w. ziemie zamieszkane przez Arabów, którzy w imperium osmańskim nie odgrywali żadnej roli polit., stopniowo opanowywały państwa eur. (gł. W. Brytania i Francja). Po rozpadzie imperium osmańskiego Rada Najwyższa Ligi Narodów przyznała (1920) Francji mandat nad Syrią i Libanem, W. Brytanii nad Irakiem i Palestyną. Na Płw. Arabskim powstało nowe arab. państwo, stworzone przez Ibn Sauda — Arabia Saudyjska. W 2. poł. XIX w. w Syrii i Libanie wśród Arabów chrześcijan zrodził się ruch arab. odrodzenia kult. (an-nahda); wpłynął na zrodzenie się arab. myśli polit. (powstała wtedy idea panarabizmu) i dążenia Arabów do usamodzielnienia się i odzyskania niepodległości; nie ustały one po I wojnie świat., gdy tereny zamieszkane przez Arabów zostały podzielone między mocarstwa eur.; wskutek stałej polit., a nawet zbrojnej walki państwa arab. stopniowo uzyskiwały niepodległość. Ucieleśnieniem idei panarabizmu stała się utworzona 1945 Liga Państw Arabskich. Kraje arab. podejmowały próby zjednoczenia się (1958–61 — Zjednoczona Rep. Arab., 1971 deklaracja o Federacji Republik Arab. tworzonych przez Egipt, Syrię i Libię; 1972 unia Egiptu i Libii, 1974 Arab. Rep. Muzułmańska Libii i Tunezji), jednak żadna z nich nie powiodła się, przetrwały jedynie Zjedn. Emiraty Arab.; proces podziału Arabów wg przynależności państw. utrwala się. Powstanie państwa Izrael (1948), a wraz z nim długotrwałego izrael.-arab. konfliktu oraz problemu Palestyńczyków (Arabów palestyńskich) podtrzymywały ideę jedności interesów świata arab., pomimo coraz większych rozbieżności i napięć między poszczególnymi krajami. Zagarnięcie Kuwejtu przez Irak (1990) tę jedność zerwało (większość krajów arab. wystąpiła przeciwko Irakowi i poparła wojsk. interwencję aliantów, która zmusiła Irak do wycofania się z Kuwejtu 1991). W latach 90. w świecie arab. rozwój fundamentalizmu muzułm. jako reakcji na zwiększające się wpływy Zachodu oraz klęskę dotychczas panujących w tym regionie ideologii nacjonalizmu i socjalizmu arabskiego. W Algierii konflikt pomiędzy sekularystami a fundamentalistami przybrał charakter krwawej wojny domowej, w Egipcie, Maroku i Jordanii fundamentaliści są dopuszczani do wyborów parlamentarnych; punktem zapalnym jest Irak objęty po wojnie nad Zatoką Perską embargiem prowadzącym do gosp., polit. i społ. upadku kraju; amer.-ang. agresja na Irak XII 1998 wywołała niezadowolenie w całym świecie arab. i muzułm. a także w innych częściach świata; trwają próby rozwiązywania konfliktu palest. — od 1993 tworzy się Autonomia Palestyńska, są podpisywane kolejne palest.-izrael. porozumienia pokojowe (Oslo 1993, Kair 1994, Wye Plantation 1998), ale proces pokojowy na Bliskim Wschodzie stale jest przerywany m.in. z powodu budowania nowych osiedli żyd. na ziemiach okupowanych przez Izrael.

Ph.K. HITTI Dzieje Arabów, Warszawa 1969. Encyklopedia powszechna PWN © Wydawnictwo Naukowe PWN SA; zdjęcie: źródło

los cudzoziemca przyłapanego na przestępstwie

Cudzoziemiec przyłapany na wykroczeniu czy przestępstwie może zostać ukarany (kara w zależności od stopnia przewinienia) lub/i deportowany z Arabii z zakazem dożytwoniego do niej wjazdu. Co więcej, wg ostatnich przepisów jeśli cudzoziemiec zostanie uznany winnym jakiegokolwiek przestępstwa, cała jego rodzina zostanie deportowana. Przepis ten wprowadzono w życie, i kilka rodzin w Mekkce zawrócono do krajów pochodzenia/ojczystych. (za Saudi Gazette) Karę w Arabii wymierza się po przyznaniu się oskarżonego do winy lub po jej udowodnieniu (świadkowie, dowody). Na udowodnienie winy oczekuje się w więzieniu. Do więzienia można też trafić za spowodowanie wypadku samochodowego (nawet jeśli nie ma ofiar), jeśli nie dojdzie się do porozumienia z poszkodowanym na miejscu wypadku. Pobyt w więzieniu ma zagwarantować uiszczenie odszkodowania na rzecz poszkodowanego.

kilka słów o uniwersytetach

King Saud University – Uniwersytet Króla Sauda: najstarszy uniwersytet w Riyadzie. Kiedy otwierano go w 1957 r., zatrudnionych było w nim tylko dziewięciu instruktorów nauczających 21 studentów. Dziś uniwersytet kształci około 25,000 studentów w dziedzinach takich jak: nauki humanistyczne, ścisłe, handel, inżynieria, medycyna, stomatologia, pielęgniarstwo, pedagogika, informatyka. Oferuje również doktoraty w wielu dziedzinach, i jest ceniony zwłaszcza za wydziały inżynierii oraz medycyny.

Islamic University - Uniwersytet Islamski: uniwersytet w Medynie, założony w roku 1961 i służy jako centrum studiów nad islamem oraz kultury islamu. Oferuje również programy z literatury arabskiej, nauk humanistycznych oraz ścisłych. Jego absolwentami są również obcokrajowcy z ponad 105 krajów.
Uniwersytet Imam’a Muhammada bin Sauda w Rijadzie, oraz Uniwersytet Umm Al-Quraa w Mekce, otrzymały status uniwersytetu odpowiednio w 1974 oraz w 1981 r; oferują programy w różnych dziedzinach nauk humanistycznych i ścisłych, min. inżynierii, architektury, nauk ścisłych, technologii i pedagogiki, choć obydwa cenione są wysoko głównie przez wzgląd na ich prawo islamskie, historię oraz literaturę arabską.

Uniwersytet Imam’a Muhammada bin Sauda ma oddziały w Stanach Zjednoczonych, Japonii, Indonezji, Mauretanii, Dżibutti oraz Zjednoczonych Emiratach Arabskich oferujące programy w studiach islamskich oraz arabskich.

King Fahd University of Petroleum and Minerals - Uniwersytet Ropy Naftowej oraz Minerałów Króla Fahda: założony we Wschodniej Prowincji w 1963 r., uznawany za jeden z najlepszych w świecie, oferuje programy z zakresu dziedzin nauk ścisłych, obejmujących inżynierię, nauki matematyczne, finanse, ekonomię, zarządzanie i marketing. Jego instytut badań przeprowadza studia w wielu dziedzinach, zwłaszcza petrochemii oraz z zakresu ochrony środowiska.

King Abdulaziz University – Uniwersytet Króla Abdulaziza: uniwersytet w Dżeddzie założyła grupa saudyjskich biznesmenów w 1967 r. Uniwersytet rozwijał się tak szybko, że w 1971 r., założyciele poprosili rząd o przejęcie odpowiedzialności za jego funkcjonowanie. Dziś jest jednym z największych uniwersytetów w Królestwie; z 42,000 studentami na studiach licencjackich i podyplomowych w różnych dziedzinach nauk.

King Faisal University – Uniwersytet Króla Faisala: uniwersytet we Wschodniej Prowincji Arabii, zapewnia studentom dwa campusy, w Damian i Hofuf, oferuje różnorodne studia w dziedzinach takich jak min. Medycyna, administracja, architektura, planowanie miejskie. Założony w 1975, uniwersytet słynie z znakomitych studiów rolniczych i weterynarii. Posiada farmy rolnicze - szkoleniowe oraz eksperymentacyjne w Hofuf, przeprowadza zaawansowane badania nad uprawą roślin oraz hodowlą zwierząt.

King Khalid University- Uniwersytet Króla Khalida: najnowszy uniwersytet publiczny w Abha, Prowincji Asir, otwarty w 1998 r. Oferuje pięć fakultetów: pedagogikę, medycynę, prawo islamskie oraz podstawy religii, arabski i studia administracyjne.

Stypendia fundowane przez Rząd, pozwalają tysiącom Saudyjczyków kontynuować naukę poza granicami kraju, głównie w Stanach Zjednoczonych. 

EDUKACJA

Kiedy powstało Królestwo Saudów, w 1932 roku, edukacja nie była dostępna dla każdego. Ograniczona była do indywidualnego nauczania w szkołach religijnych mieszczących się w meczetach na terenach miejskich. Szkoły te nauczały islamu oraz pisania i czytania. 
Przed końcem XX wieku, Arabia Saudyjska miała opracowany i działający system nauczania zapewniający bezpłatne nauczanie od przedszkola po uniwersytet dla wszystkich obywateli. 
Nadal centrum szkolnictwa pozostaje nauka islamu, aczkolwiek nowoczesny saudyjski system nauczania zapewnia wysoką jakość nauczania w różnych dziedzinach, współczesnych i tradycyjnych – od nauk humanistycznych po nauki ścisłe. 
 Szkoły o profilu podstawowym pojawiły się w Arabii w latach 30stych (XX wieku). Do roku 1945, Król Abdulaziz bin Abdur-Rahman Al-Saud, założyciel państwa, zainicjował szeroko zakrojony program zakładania szkół w Królestwie. Sześć lat później, w 1951 r., w Arabii było 226 szkół, w których uczyło się 29,887 studentów. 
W 1954 założono Ministerstwa Edukacji, pod nadzorem Księcia Fahd’a bin Abdulaziz’a. Objął on jako pierwszy pozycję Ministra d/s Edukacji. Pierwszy uniwersytet, znany dzisiaj jako Uniwersytet Króla Saud'a (King Saud University), został założony w Riyadzie, w roku 1957. Dzisiaj, system szkolnictwa w Arabii Saudyjskiej obejmuje osiem uniwersytetów, ponad 24,000 szkół i dużą ilość college’ów oraz innych instytutów naukowych oraz szkoleniowych. 


System, dostępny dla każdego obywatela Arabii, zapewnia studentom bezpłatną edukację, książki oraz usługi medyczne. Rocznie 25% budżetu państwa przeznaczanych jest na szkolnictwo (wraz z szkoleniem zawodowym). Arabia Saudyjska ceni wysoce edukację ze względu na jej ogromną wagę w rozwoju kraju. W XXI wieku szkoły prywatne otwierają się w całym Królestwie.

Ogólna edukacja w Królestwie obejmuje: sześć lat szkoły podstawowej, trzy lata średniej i wyższej. Ministerstwo Edukacji ustanawia ogólne standardy systemu szkolnictwa w kraju, i nadzoruje edukację osób niepełnosprawnych i specjalnej troski. Ministerstwo nadzoruje również szkoły dla dziewcząt oraz college’e, przedszkola oraz żłobki, sponsoruje programy nauki czytania dla kobiet. 
Pierwsza państwowa szkoła dla dziewcząt została otwarta w 1964 roku; w latach 90. (XX w), szkoły dla dziewcząt istniały w każdej części Królestwa. 
Z około 5 milionów studentów uczących się w szkołach saudyjskich w roku akademickim 2003-04, połowę stanowiły kobiety. 
Po ukończeniu edukacji na szczeblu podstawowym, studenci mogą kontynuować edukację w szkołach wyższych oferujących programy w dziedzinach nauk humanistycznych i ścisłych, lub szkołach zawodowych. 
Postępy studentów w danym roku szkolnym określają wszechstronne egzaminy przeprowadzane dwa razy w roku i nadzorowane przez Ministerstwo Edukacji. 
Liczba studentów na przestrzeni lat 1970-1990, wzrosła sześciokrotnie, zaś liczba nauczycieli zatrudnionych na całym etacie ponad dziewięciokrotnie. 
W Królestwie na 1 nauczyciela przypada 15 studentów - jest to współczynnik z najniższych w świecie. 
Rząd kontynuuje udoskonalanie standardów edukacji poprzez szkolenia dla nauczycieli, ulepszanie systemów oceniania studentów oraz pożytkując w nauczaniu zaawansowaną technikę. Jednym tego aspektem jest wprowadzanie nauk o komputerach w szkołach średnich. 
 W latach 70-tych (XX w), powołano Ministerstwo d/s Wyższej Edukacji. Jednym z celów było ustanowienie nowych instytucji oferujących wyższe wykształcenie na terenie całego kraju oraz rozwój obecnie istniejących. 
W 1999 r. Było 8 głównych uniwersytetów oraz duża liczba innych instytucji oferujących studia wyższe. W 2003, było też kilka prywatnych instytucji oferujących wyższe wykształcenie. Innym celem było ustanowienie studiów licencjackich oraz podyplomowych w większości dziedzin na uniwersytetach i w college’ach. W rezultacie, Saudyjczycy mogą teraz zdobywać stopnie naukowe w niemal każdej dziedzinie, i tylko jeśli zachodzi taka potrzeba, kontynuować edukację za granicą. 
 W 1993 r., król Fahd, którego wkład w rozwój edukacji w Arabii Saudyjskiej jest niezmierzony, wprowadził nowe założenia dla Rady d/s Wyższej Edukacji oraz Systemu Uniwersyteckiego mające na celu udoskonalenie wydajności saudyjskich uniwersytetów poprzez oferowanie programów w nowych dziedzinach, zachęcanie do współpracy miedzy saudyjskimi wyższymi uczelniami oraz wymianę doświadczeń kadry nauczycielskiej. W roku akademickim 2003-04, na saudyjskich uniwersytetach kształciło się około 200,000 studentów (z czego ponad połowa, to kobiety); imponujący wzrost od lat 70.  (XX w.), kiedy to liczba studentów wynosiła ok. 7,000. 
Uniwersytety: Króla Saud’a, Króla Abdulaziza, Króla Faisal’a, Imam’a Muhammad’a bin Saud’a i Umm Al-Qura – przyjmują zarówno kobiety, jak i mężczyzn. Jest również wiele college’y wyłącznie dla kobiet. 


* * * 
Szkolnictwo w Arabii Saudyjskiej podlega czterem głównym urzędom: Ministerstwu Edukacji (Oświaty), Kierownictwu Głównemu d/s Edukacji Dziewcząt; Ministerstwu Wyższej Edukacji (Szkolnictwa) oraz Organizacji Generalnej d/s techników (szkolnictwo techniczne) oraz szkół zawodowych. Dodatkowo, inne jednostki rządowe nadzorują określone rodzaje instytucji oświatowych. 
Oświata finansowana jest w Arabii z budżetu państwa i jest bezpłatna na każdym poziomie. Dzieci wysyłane są do szkoły podstawowej w 6 roku życia. Uczą się w niej przez 6 lat. Szkoły nie są koedukacyjne (rozdzielność płci). Po ukończeniu 6 klasy, uczniowie zdają egzamin. Jeśli wynik jest pomyślny, otrzymują dyplom ukończenia szkoły podstawowej, który kwalifikuje do nauki w gimnazjum. 
Nauka w gimnazjum trwa 3 lata, w liceum kolejne 3. Obia oferują kierunki ogólne i specjalistyczne. 
Naukę, po pomyślnie zdanych egzaminach, studenci mogą kontynuować na uniwersytetach, lub innych wyższych uczelniach. Nauka w szkołach wyższych trwa 4 lata - studia humanistyczne i nauki społeczne (socjologia), 5-6 - medycyna, inżynieria, farmacja. 


Szkoły prywatne i państwowe. 
Szkolnictwo prywatne jest oficjalne promowane w Arabii Saudyjskiej. Instytucje prywatne są na wszystkich poziomach i otrzymują dotacje rządowe i wsparcie administracyjne. Licencje na prowadzenie szkół prywatnych udzielane są tylko dla obywateli Arabii Saudyjskiej. Rok szkolny zaczyna się we wrześniu i kończy w czerwcu. Szkoły państwowe w Arabii są dla Saudyjczyków oraz innych dzieci arabsko-języcznych. Oznacza to, że Arabowie, muzułmanie, którzy przyjechali tu do pracy, mogą posłać swoje dzieci do szkół państwowych. Szkoły mogą domagać się zaświadczenia o zamieszkaniu w okręgu danej szkoły. Jeśli chodzi o szkolnictwo wyższe, nie wszystkie kierunki są dostępne dla arabsko-języcznych studentów (nie mających obywatelstwa saudyjskiego. 
W szkołach państwowych, jednym z przedmiotów obowiązkowych jest islam, nauka Koranu, szariatu - prawa islamskiego. 
Cudzoziemcy, którzy nie są muzułmanami i nie władają językiem arabskim, posyłają dzieci do szkół prywatnych lub "międzynarodowych", których jest w Arabii, a zwłaszcza w Rijadzie dość dużo, głównie z curriculum brytyjskim lub amerykańskim (American International School, zał. 1963); objęte są one nazwą Saudi Arabian International Schools. Opłaty są dość wysokie, dlatego warto negocjować z pracodawcą ich pokrycie, jeszcze przed podpisaniem umowy o pracę (w Arabii zazwyczaj pracodawca pokrywa bez większych problemów koszta edukacji 2 dzieci, z 3 i ponad może być problem). Szkoły międzynarodowe są zazwyczaj koedukacyjne. Dzieci niemuzułmańskie, uczące się w prywatnych szkołach, nie muszą uczyć się islamu.

Wśród kobiet największą popularnością cieszą się studia z zakresu medycyny, pedagogiki oraz języków obcych. Od szkoły podstawowej po wyższe uczelnie w Arabii obowiązuje rozdział płci. W szkołach "żeńskich" nauczają kobiety, "męskich" - mężczyźni. Jeśli brakuje nauczycielek w określonej dziedzinie, mężczyźni wykładają - za pomocą telebimów. Pytania studentki mogą zadawać przez mikrofon. Ciekawostka - w szkołach państwowych nie ma dla dziewcząt zajęć z wychowania fizycznego (?), co mnie ogromnie dziwi, albowiem w szkołach tych nie nauczają mężczyźni... Ostatnio pojawiło się kilka artykułów prasowych na ten temat, domagających się wprowadzenia stosownych zmian do curriculum, i położenie nacisku na wychowanie fizyczne dziewcząt.

Strony internetowe uczelni dla kobiet: Effat college ; Dar Al-Hikma college

Powyższe w większości na podstawie informacji opublikowanych na stronie internetowej saudyjskiego Ministerstwa d/s Edukacji.

bezpieczeństwo

Arabia jest jednym z bardziej bezpiecznych krajów na świecie, co jednak nie oznacza, iż nie mają tu miejsca różnego rodzaju przestępstwa. Surowe kary nie zawsze odstraszają złoczyńców. Niedawno (kwiecień 2008) wg doniesień Saudi Gazette, dwaj saudyjscy żołnierze dopuścili się gwałtu na cudzoziemce, za co zostali skazani na karę śmierci. Odrębną kwesti jest problem terroryzmu. Jego ofiarami padają nie tylko cudzoziemcy, lecz również sami Saudyjczycy i muzułmanie. Rząd saudyjski wzmógł działania w walce z terroryzmem i odnosi na tym polu duże sukcesy. Cudzoziemcy powinni wykazywać szczególną ostrożność w trosce o swoje bezpieczeństwo. Z tego m.in. względu zaleca się powiadamianie ambasady o miejscu pobytu w Arabii Saudyjskiej. Strzeżonego, Pan Bóg strzeże.

kalendarz muzułmański a gregoriański

W Arabii obowiązują dwa kalendarze kalendarz gregoriański i kalendarz muzułmański, inaczej zwany islamskim, księżycowym – albowiem opiera się na fazach księżyca. Rok w kalendarzu muzułmańskim liczy 12 miesięcy mających alternatywnie po 29 i 30 dni; 354 dni w roku; w określonych odstępach czasu są wstawiane w cyklu 30-letnim miesiące przestępne. Miesiąc zaczyna się z nowiem księżyca. Miesiące w kolejności: 1. Muharram; 2. Safar; 3. Rabii' al-Awwal; 4. Rabii'uth-Thaanii; 5. Dżumaad al-Awwal; 6. Dżumaad ath-Thaanii; 7. Radżab; 8. Sza'aban; 9. Ramadan (miesiąc postu); 10. Szawwal (pierwszy dzień to święto zakończenia postu, id al-fitr); 11. Dhul-Qi'adah; 12. Dhul-Hidżdżah (w tym miesiącu odbywają muzułmanie pielgrzymkę do Mekki, hadżdż - od niej nazwa miesiąca). Kalendarz rozpoczyna się od roku 622 n.e. – roku emigracji Proroka Muhammada z Mekki do Medyny. Rok liczy 354 dni czyli jest o 11 dni krótszy od roku w kalendarzu gregoriańskim. Stąd też odejmowanie roku hidżra od roku gregoriańskiego nie da nam liczby 622. Zwykle w tekstach daty wg tego kalendarza oznacza się używając skrótu [a.h.] lub [h] np. 1419 a.h. Dla zainteresowanych: Przelicznik dat

islam

W Imię Boga Miłosiernego i Litościwego Mów: "On - Bóg Jeden, Bóg Wiekuisty! Nie zrodził i nie został zrodzony! Nikt Jemu nie jest równy!" [Koran; sura Szczerość Wiary - Al-Ikhlas]

W Arabii Saudyjskiej religią panującą jest islam. Wyznawcy islamu - muzułmanie wierzą w Jedynego Boga (arab. Allah) – Boga Adama, Abrahama, Jakuba, Mojżesza, Jezusa, Muhammada, Stwórcę świata – widzialnego i niewidzialnego. Muzułmanie oddają cześć wyłącznie Bogu Jedynemu i tylko do Niego wznoszą modlitwy. Atrybuty Boga są wyjątkowe, charakterystyczne jedynie dla Allaha, stąd Islam odrzuca teorię, stworzenia człowieka na obraz i podobieństwo Boga. Islam zabrania czynienia wizerunków Boga jak również stworzenia Boga – obrazów, rzeźb, itp. – stąd też nie uświadczy się w Arabii pomników wieszczy, znamienitych ludzi. Aczkolwiek w wielu sklepach, urzędach, biurach wiednieją zdjęcia przedstawiające członków panującej rodziny królewskiej. Rytm dnia wyznaczają modlitwy, których rozpoczęcie ogłaszane jest pięć razy dziennie we wszystkich meczetach. Podczas modlitwy obowiązuje zakaz handlu, sklepy są zamykane na ok. 30 minut. Islam opiera się na pięciu fundamentach, filarach. Są to: 1. wiara (iman) w Jednego Boga, Proroctwo Muhammada, świat niewidzialny (anioły, dżinny), życie przyszłe – Zmartwychwstanie, Sąd Ostateczny 2. modlitwa (salat) – pięć razy o określonych porach w ciągu doby 3. post (sijam) – obowiązkowy wmiesiącu ramadan 4. jałmużna (zakat) podatek od majątku przeznaczany raz w roku dla określonych w Koranie grup potrzebujących 5. pielgrzymka (hadżdż) – do Mekki przynajmniej raz w życiu, jeśli pozwalają na to wiernemu zdrowie i ma środki finansowe (zarobione prawowicie, zgodnie z zasadami islamu). Święta Księga islamu – Koran to ostatnia i jedyna autentyczna Księga Święta objawiana przez Allaha za pośrednictwem anioła Gabriela - Muhammadowi, ostatniemu Prorokowi, w języku arabskim, w okresie od 610 r.ne. do 632 r.ne. Zawiera wskazówki odnośnie aktów czci, prawa rodzinnego, cywilnego, ekonomii, polityki, higieny, reguluje całokształt życia człowieka . Hadisy są to wypowiedzi Proroka, uczynki, nakazy; zebrane i uporządkowane przez komentatorów (min. Muslim, Bukhari, At-Tirmidhi, Ahmad) stanowiące drugie po Koranie źródło szariatu – prawa islamu. Hadisy dzielą się na określone kategorie, pod względem wiarygodności łańcucha przekazicieli oraz przekazywanych treści. Łańcuch przekazu (isnad) to ciąg przekazicieli hadisów Proroka Muhammada. Uczeni, którzy specjalizowali się w hadisach, tacy jak Bukhari i Muslim, doprowadzili isnad każdego hadisu, z którym się zetknęli niemalże do perfekcji. Jedynie świadomi niepodważonego autorytetu przekaziciela, oraz prawdziwości faktu, iż spotkał się on, uczył się od osoby poprzedzającej go w ‘łańcuchu przekazicieli’ lub nauczał osobę po nim następującą – akceptowali hadis jako autentyczny . Wypowiedzi te różnią się od Słowa Bożego – Koranu. Prorocy - muzułmanie wierzą we wszystkich Proroków, również w Jezusa, w jego niepokalane poczęcie, otaczają szacunkiem jego matkę, Maryję, od której imienia nazwana jest jedna z sur (rodział) Koranu.
Osobom poszukującym informacji o islamie, polecam blog MUZUŁMANKI.